Já, ég er lifandi og það er skrambi erfitt að komast í tölvu hérna í BNA. Allstaðar er frítt internet... EN þú verður að vera með þína eigin tölvu (djö#$&%).
En já, ég er núna kominn til Stone mountain rétt hjá Atlanta í Georgia fylki í BNA (Google earth’aðu ef þú vilt) og er núna í heimsókn hjá Söru frænku minn og Badda manninum hennar. Þau voru svo indæl ad taka á móti mér. Það er svo gott að geta talað íslensku að ég er alveg að missa mig.
Það sem er búið að gerast í stuttu máli er að ég er búinn að ferðast í þvert í gegnum Mexikó (frábært) og þaðan til Houston í Texas (Mottó... “Don’t mess with Texas” er allstaðar), með smá stoppi í San Antonio (remember the Alamo!) í leiðinni.
Eftir Texas flaug ég til Orlando í Flórída og heimsótti Kennedy space center (One small step... virkilega skemmtilegt eeeen ÞEIR FRESTUÐU GEIMSKOTINU (djö#$&%!)) og húkkaði þaðan far til Jacksonville í norður Flórída. Þaðan fór ég með rútu til Atlanta með stoppi í einhverjum “middle of nowhere” bæ í Georgia þar sem ég sofnaði á rútustöðinni og missti af tengirútunni til Atlanta. Sem betur fer reddaðist þetta á endanum því núna er ég kominn hingað og allt í góðu.
Hafðu það sem allra best
Geir Konráð
15. janúar 2008 klukkan 01:13
Geir Konrad Theodorson 8 athugasemdir
Jaeja... núna er ég í Antigua (skodid linkinn) og er búinn ad skemmta mér vel... thó ad núna sè thetta àrans tùristatìmabil og verdin eru rokin uppùr ollu valdi.
En jaeja. Can`t win `em all.
Ég mun vakna um 03:00 á morgun og fara med rútu nordur í gegnum landid til Tikal (skodid linkinn) thar sem ég mun halda uppá nýja árid í thessu umhverfi. Ég reikna sídan med thví ad reyna ad koma mér til Mexico og sjá hvad ég get gert thar. Hafid thad sem allra best og gledilegt nýtt ár. Geir Konrád
29. desember 2007 klukkan 20:36
Geir Konrad Theodorson 6 athugasemdir
Jaeja... ‘eg er kominn til Tegucigalpa ‘i Honduras og verd h’er yfir j’olin hj’a yndislegri ‘islenskri fjolskyldu. ‘Eg hafdi skrifad faerslu nr 2 fr’a ferdinni minni til Karab’isku strandarinnar, en audvitad fraus blessud tolvan. ‘Eg mun skrifa hana upp’a n’ytt thegar ‘eg hef t’ima.
En 'eg setti inn mynd fr'a thv'i 'i gaer 'i myndaalb'umid. En n’una vil ‘eg bara ‘oska ykkur ollum gledilegra j’ola og hafid thad sem allra best ‘a komandi ‘ari. ‘Eg sakna ykkar allra. Kaer kvedja, Geir Konr’ad PS: Skrambans lyklabord
24. desember 2007 klukkan 19:50
Geir Konrad Theodorson 1 athugasemd
Fyrir um viku sídan logdum vid af stad, ég og félagi minn frá Thýskalandi. Eftir ad hafa bordad med fjolskyldunni hans hérna í úthverfi Managua, pontudum vid leigubíl. Med bakpokana tilbúna kvoddum vid fjolskylduna og héldum ef stad med leigubílnum til rútustodvarinnar (sem svo heppileg var stadsett í versta hverfinu í Managua). Bidstodin var undir berum himni og frekar skrautleg.
“Rasta” og “ja man” var í loftinu og vid drukkum bjór á medan vid bidum eftir rútunni.Thad kom svo ad tví ad thessi glaesilega rúta kom inná bílastaedid merkt RAAN vid thombudum bjórinn og gerdum okkur tilbúna... en thetta var ekki okkar rúta. Okkar rúta var bílahraeid sem var á planinu allan tímann og vid toldum ad vaeri einhver fornmunur til skrauts, en nei. Skranid var rútan okkar, og ekki nóg med thad heldur voru midarnir númeradir uppá saetin, og viti menn. Haedsta númerid thýdir ekkert saeti heldur staedi thar sem farangurinn er geymdur í enda rútunnar... og hva, fékk ég ekki thennan fína hálfa fermeter sem ég deildi med kartoflupoka í um 6 klukkutíma.
Klukkan var um 4 ad nóttu til thegar ég vaknadi vid ad rútan stoppadi. Ég thurkadi slefid af kartoflupokanum og steig út á hofnina. Von var á bátnum eftir “un momento” sem í Nicaragua thýdir 1-2 og hugsanlega 3 klukkutímar. Ansi morgum moskitóbitum seinna kom loks báturinn, eda í raun bátarnir thví their voru 6 eda 7. En thá hófst bidin eftir ad komast í bátinn og aftur vorum vid svo heppnir ad vera med haedsta númerid af ollum, og thar af leidandi seinastir í bátinn.
En thetta var alls ekki slaemt. Vid bidum tholinmódir og horfdum á sólarupprásina og nutum fuglasongsins úr regnskóginum handan árinnar.
Ég var svo threyttur ad ég svaf naer allan tímann í bátnum ránkadi adeins vid mér til ad líta í kringum mig svona odru hvoru til ad sjá regnskóg og ekkert nema regnskóg. Fallegt en ekki nógu fallegt til ad fanga athygli ógurlega threytts Geirs.
Loks komum vid til Bluefields sem er steriótípu baer thegar kemur ad rastafarian karabískri stemmingu. Threyttir gengum vid um baeinn í leit ad upplýsingarstodinni fyrir ferdamenn, en eftir 2 tíma í heitri sólinni komum vid ad ad stadnum. Vid litum á kortid í bókinni og svo upp, og svo aftur á kortid og svo upp... á yfirgefid hús, nelgt fyrir allar hurdir og glugga. Vid bolvudum 2003 Lonely Planet útgáfunni og gengum í um klukkutíma í vidbót og fundum loks nýja stadinn.
Saetu stelpurnar med yndislega karabíska enskuhreiminn sem unnu tharna bentu okkur á ágaetis hótel nálaegt hofninni. 150 krónum seinna svaf ég eins og steinn í um 6 tíma í skítugu flóabaeli... en mér var alveg sama. Ég var svo threyttur.
Hafdu thad sem allra best.
PS: Gledileg jól med Baggalút eru ad koma mér í jólaskapid, thrátt fyrir sumarfílinginn hérna.
Ég er nýkominn aftur til Estelí eftir helgarferd til Playa de Coco sem er strond vid kyrrahafid mjog nálaegt landamaerum Nicaragua og Costa Rica.
Yndilegur stadur og er svolítid sólbrunninn eftir ad hafa synt í Kyrrahafinu á thessari ótrúlegu strond. Ég bordadi ferskan humar í hvert mál, hlustadi á Supercapitalism eftir Robert B. Reich í hengirúmminu mínu vid strondina og gekk eftir strondinni í leit ad skeljum fyrir norska vin minn.
En thad sem stód uppúr var áraedanlega fostudagsnóttin. Thá fór ég til La Flor sem er fridud strond fyrir skjaldbokur og ég var thad heppinn ad núna er tíminn sem risaskjaldbokurnar koma á land til ad verpa eggjum í sandinn. Einnig voru skjaldbokuungar ad skrída uppúr sandinum á sama tíma til ad komast í sjóinn.
Um thessa stjornubjortu nótt hjálpadi ég 200kg skjaldboku ad grafa holu í sandinn svo hún gaeti verpt eggjum í hana. Ég horfdi sídan á eftir henni skrída til sjávar á medan ég hjálpadi pínulitlum skjaldbokuungum ad komast til sjávar, med thví ad reka krabbana burt sem reyna ad éta thá.
Thessari nótt mun ég aldrei gleyma.
Hafdu thad sem allra best.
PS: Ég mun líklegast ekki blogga í smá tíma, thar sem ég fer til karabísku strandarinnar í Nicaragua og ég hef heyrt ad thad er vesen ad komast í tolvu thar. Sem er bara gott og blessad!
02. desember 2007 klukkan 23:24
Geir Konrad Theodorson 10 athugasemdir
Thó ég sé farinn ad venjast lífinu hérna nokkud vel, thá kemur fyrir ad ég verdi fyrir menningarsjokki.
Í dag medan ég var ad ganga eftir gotunni nálaegt litlu búdinni thar sem ég venjulega kaupi vatn, sá ég stóran svartan ruslapoka á gotunni. Ég gekk framhjá honum án thess ad veita honum einhverja athygli, thar sem thad er vidbjódslega mikid rusl hérna á gotunum (eitthvad sem vel gaeti komid fyrir hjá okkur ef fleiri hegda sér eins og sódar og fávitar http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1306081).
En já, thegar skuggin minn snerti pokann steig upp flugnaský og thessi lykt! Mér var litid á pokan og ég sá hundslopp morandi í modkum. Ahh... fólkid hérna hendir ollu út um gluggan og vonar ad thetta fari med naestu rigninu.
OG NÚNA ER ÞURRKATÍMABILID!
PS: Drakk tvo skjaldbokuegg í gaer.
29. nóvember 2007 klukkan 20:30
Geir Konrad Theodorson 2 athugasemdir
Tunglid var fullt og hjálpadi okkur mikid, en odru hvoru skreid thoka yfir haedirnar í kring og thá var upptrekkta vasaljósid okkar eina von til ad rata um skóginn. Eftir gódan spöl opnadist skógurinn og vid sáum í tunglsljósinu engi og lítinn bóndabae í fjarska. Ég gapti af undrun. Engid var eins og stjornuhiminn. Thúsundir ef ekki milljónir eldflugna glitrudu graenu ljósi og thetta var eins og ad horfa á stjornur. Yndislegt.
Vid gengum yfir engid og komum ad litlum kofa thar sem oldrud kona tók á móti okkur. Eftir smá spaensku komumst vid ad thví ad vid vaerum ekki langt frá svefnstadnum okkar og konan sýndi okkur stíg sem lá ad honum. Vid thokkudum henni fyrir, héldum af stad og fundum loks svefnstadinn. Tímasetningin var frábaer thví um mínútu eftir ad vid komum inní húsid byrjadi ad rigna (og ég meina rigna... hellt úr fötu, thrumur og eldingar).
Húsmódirin var lítil og thybbin kona sem vildi allt fyrir okkur gera. Eldur var kveiktur í arninum (snark og glódir), ótrúlega gód súpa var borin fram med braudi og vid drukkum mjog gott te (sem hún hafdi raektad sjálf) á medan aldradur madur frá Alaska spiladi á fidlu og vinnumadurinn á baenum sló taktinn á strekktu kálfaskinni. Ég sat í hengirúmmi nálaegt eldinum og bordadi súpuna mína med bestu lyst.
Vid gistum í pínulitlum kofa nálaegt húsinu og um kvoldid var drukkid romm og skipts á sögum.
Naesta morgun vaknadi ég snemma, fór á kamarinn og klifradi sídan uppí tréhúsid og hlustadi á sigurrós á medan sólin reis upp yfir thokukenndan skóginn.
Jaeja, ég er núna nýkominn úr skýjaskóginum í Miraflor (líkt og regnskógur nema hátt uppí fjollunum og naer ávallt ský yfir ollu). Rútuferdin thangad var skemmtileg. Marglitadur bandarískur skólabíll (um 30-40 ára gamall), eitt sprungid dekk, fullur bíll af fólki (svo margir handakrikar í andlitinu á mér) og tvo svín á thakinu sem átti ad flytja á milli bóndabaeja á leidinni. Svolítid odruvísis en ég á ad venjast heima.
Hinsvegar kostadi ferdin ekki nema um 100 kall ísl.
Thegar vid (ég og 3 adrir nemendur vid spaenskuskólann hérna í Estelí) vorum búin ad vera um 2 tíma í rútunni var okkur tilkynnt ad hér vaeri okkar stoppustadur. Ég hafdi dottad (ótrúlegt midad vid ástandid á “veginum” (“vegslódi”er of gott ord... í raun var thetta bara leid eftir jordinni thar sem ekki var mikid um há tré)) og ég leit út um gluggan og haegdir (shit) thad var farid ad dimma.
Vid horfdum á eftir rútunni halda áfram eftir “leidinni thar sem ekki var mikid um tré” og sem betur fer var kanadíski skólastjórinn med vasaljós (upptrekkt, ótrúlega snidugt) og vid gátum notad thessa ljóstýru til ad skoda kortid okkar. Vid áttum ad gista á Finca de la Soňadia sem átti ad vera nálaegt “stoppustodinni” okkar. Thad lá stígur frá “stoppustodinni” okkar inní regnskóginn. Thar sem thad var ekkert annad ad gera ákvádum vid ad halda af stad og vona ad finna svefnstad á endanum.
Loftid var rakt og svolítd kalt, há tré og skordýrahljód um allt. Thad hafdi ringt tharna fyrr um daginn og slódinn okkar var allur út í pollum og drullu (ég var sá eini í gonguskóm... ég glotti).
...skrambans, ég verd ad klára thetta seinna (thad er verid ad loka internetinu eftir 5 mín)
Hafid thad sem allra best.
24. nóvember 2007 klukkan 22:03
Geir Konrad Theodorson 3 athugasemdir
ATH! Eftirfarandi faersla inniheldur alveg ótrúlega ferdasogu, thar sem glaepir, vaendi og villidýr koma vid sogu. Eftir ad hafa óvart thurrkad út alla tónlistina mína af MP3 spilaranum mínum í byrjun ferdarinnar og thar sem ég er ordinn hádur, líkt og margir adrir í Ipod menningunni, ad hafa eitthvad í eyrunum, hef ég neydst til ad hlusta á eitthvad annad mér til skemmtunar.
Eins og nánir vinir vita hef ég fyrir longu byrjad ad hlusta á hljódbaekur sem ég downloada á netinu. Ég man eftir stundinni thegar ég húkkadi far med einum gáfadasta manni sem ég hef hitt. Midaldra vorubílstjóri sem uppfyllti allar steríótípurnar fyrir vorubílstjóra, fyrir utan thad ad hann var ekki ad hlusta á útvarpid, tónlist eda tala í símann/talstodina. Nei, hann var ad hlusta á Charles Dickens hljódbók. Hann útskýrdi fyrir mér ad thetta vaeri hans líf og yndi og í gegnum árin hafdi hann hlustad á hundrudir hljódbóka (og high class bókmenntir... ekki neinar raudar seríur). Stuttu eftir thetta gerdist ég áskrifandi ad audible.com og hef reynt ad hafa thá reglu ad adeins hlusta á “gódar baekur” og helst ekki neinar skáldsogur thar sem thaer eiga sér oftast ekki stod í raunveruleikanum, ég verd thó ad játa af oftar en einu sinni hef ég dottid ofaní skáldsogur (en thá hef ég reynt ad hafa thá reglu ad thaer verda ad vera ad minnsta kosti 100 ára gamlar, en jafnvel sú regla hefur verid brotin oftar en einu sinni).
En já, thetta bladur mitt á ad leida til bókarinnar sem ég er ad hlusta á núna. Vegna thess ad ég hef ekki neina tónlist til ad hlusta á hef ég hlusta naer stanslaust á baekur eda tímarit medan ég geng um gotur Estelí.
Geir maelir med:
The Ancestor's Tale eftir Richard Dawkins
The Assault on Reason eftir Al Gore
Gore v. Bush - The Three Debates (merkilegt ad hlusta á skodanir og stefnur frambjódandanna)
Og bókin sem ég er ad klára ad hlusta á:
Banker to the Poor: Micro-Lending and the Battle Against World Poverty eftir Muhammad Yunus
Alveg snilldar verk eftir Muhammad Yunus sem hlut fridarverdlaun Nobels 2006 ásamt bankanum sem hann stofnadi. Í thessari bók lýsir hann Grameen bankanum í Bangladesh og hvernig Micro-Lending (smá lán) kerfid sem bankinn notar hjálpar fátaeku fólki ad brjótast úr hlekkjum fátaektar og taka stjórn á sínu eigin lífi. Thetta kerfi er ávoxtur haegri sinnadra efnahagskenningar sem, ólíkt theim kenningum sem ég hef kynnt mér, fá mig til thess ad fadma haegri stefnuna og thá moguleika sem hún hefur uppá ad bjóda til thess ad breyta heiminum til hins betra.
Ég hvet alla til thess ad lesa thessa bók. Ef thú hefur áhuga á mannúdamálum og baráttunni gegn fátaekt og hungursneid í heiminum thá er thetta bókin fyrir thig.
"The Grameen Bank's record is illuminating and inspiring....This is an aid program that works." (New York Times)
"Muhammad Yunus is a practical visionary who has improved the lives of millions of people in his native Bangladesh and elsewhere in the world. Banker to the Poor [is] well reasoned yet passionate." (Los Angeles Times)
"[Yunus'] ideas have already had a great impact on the Third World....hearing his appeal for a 'poverty-free world' from the source itself can be as stirring as that all-American myth of bootstrap success." (Washington Post)
PS: Eftirfarandi setning sem ég notadi hér ad ofan... “Eftirfarandi faersla inniheldur alveg ótrúlega ferdasogu, thar sem glaepir, vaendi og villidýr koma vid sogu.” var hrein lygi og beita til thess ad fá thig til thess ad lesa um bókina. Thetta var lágkúrulegt, en audvitad skammast ég mín ekki.
Ég fann ítalskan veitingastad í gaer, mér til mikillar undrunar og ánaegju. Langt sídan ég hef fengid svona mat. Ég verd ad játa thad ad ég var soldid smeikur um ad vera illa leikinn.
Ég heimsótti nefnilega kínverskan veitingastad fyrir stuttu sem baud ekki uppá núdlur... en hinsvegar var spaghetti med tómatsósu thad sem ég fékk eftir ad hafa reynt ad gera mig skiljanlegan á spaensku. Einnig reyndi ég ad bidja um kínverska prjóna til ad borda med, (og til ad sýna haefileikana mína sem althjódaborgari fyrir stelpunum sem sátu á naesta bordi) en thad gekk ekki betur en svo ad ég fékk tvo plastror... skrambans.
En já, ítalski veitingarstadurinn var frábaer. Ég sat med vinum úti í gardi sem ilmadi af rósum, loftid hlýtt og notalegt og stjornubjartur himinn. Ég naut thess ad borda thunnbotna pizzu og drekka raudvín med... og naut thess sérstaklega ad borga um 300 kr ísl fyrir allt.
Er ofund tilfinning sem thú ert ad upplifa núna. Já, ég skil. Ég myndi ofunda mig líka.
Hafdu thad sem allra best.
- Geir
PS: Ég er ad spá i ad heimsaekja thennan stad í um viku eftir 2-3 vikur.
A